Het komt wel voor dat een bestuurder zijn zelfbeheersing verliest tijdens een overlegvergadering. Bijvoorbeeld wanneer de OR een standpunt inneemt dat afwijkt van zijn ideeën. Soms wordt een bestuurder zo boos dat hij gaat schreeuwen of persoonlijke aanvallen doet op individuele OR-leden. Hoewel het soms ruig kan gaan in het overleg, is het niet de bedoeling dat daarmee de medezeggenschap onder de grond wordt geschoffeld. Hoewel iedereen weet dat argumenten niet aan kracht winnen naarmate ze luider worden verkondigd, maken veel mensen zich schuldig aan dit gedrag. Een andere reden voor luidkeels overleg kan zijn dat iemand zich geroepen voelt de ander te imponeren, te overbluffen of te onderdrukken. Binnen zekere grenzen hoort dit gedrag bij de harde vormen van onderhandelen. De grens van het toelaatbare wordt overschreden wanneer de andere partij zich onheus bejegend voelt. Bij overleggen en onderhandelen gaan we ervan uit dat de verschillende partijen invloed hebben op het onderwerp van gesprek. De mate waarin een van de partijen kan bepalen wat er daadwerkelijk gebeurt, staat ter discussie. Daarover moeten de partijen het eens zijn. Wanneer een bestuurder dat recht niet lijkt toe te kennen aan zijn OR wordt het doel van het overleg twijfelachtig. De OR lijkt dan vooral een functie te hebben in het rechtvaardigen van het beleid. Beleid waar de OR het slechts ten dele mee eens is. Schreeuwen om gelijk te krijgen en de andere partij onderdrukken zijn beide misplaatste vormen van overleg. Het gebeurt soms en dan passen excuses.

Avier zal in een geval als deze er op aandringen deze omgangsvorm aan te kaarten bij de bestuurder. Het draait daarbij om respectvol omgaan met elkaar. Dat is elkaar het recht gunnen op een eigen mening. Wanneer dat respect ontbreekt is overleggen zinloos geworden. De insteek van de begeleiding door Avier is dat zonder wederzijds respect medezeggenschap een loos begrip is.